Als je me een jaar geleden had gevraagd wat storytelling was, had ik je waarschijnlijk een vaag antwoord gegeven. Ik wist dat Meneer Otis bestond, had wel eens van Mezrab gehoord, en luisterde af te toe naar de podcast van Echt Gebeurd. Maar na een jaar bij Meneer Otis, waarbij ik het genre van dichtbij meemaakte, en leerde ik er in rap tempo van alles over.  

Bij storytelling draait het – het woord zegt het al – om de vertelkunst. Maar wat storytelling als vorm vooral interessant maakt is dat het vertellen van een goed verhaal best precies komt. Timing, humor en persoonlijke diepgang moeten elkaar op de juiste manier afwisselen. Dat is moeilijker dan je denkt, en het kan op veel verschillende manieren: van een simpele setting met een theaterspot en microfoon, tot een complete voorstelling met decor en meerdere vertellers. Het is een genre dat alle kanten op gaat.

Nog iets dat ik ontdekte: storytellers zijn sociale mensen, en zo heb je er terstond een hele community bij. Bij Otis schrijven we dat toe aan het persoonlijk karakter van de vertellingen die op het podium staan, met thema’s als identiteit, oorlog of familiegeschiedenis. Ze worden zonder opsmuk verteld maar het zijn tegelijkertijd creatieve en indringende voorstellingen die je beetpakken. Die afwezigheid van opsmuk zie je terug in de mensen die het genre beoefenen: authentiek en nieuwsgierig naar de wereld om hen heen.

Zo rol ik automatisch in een derde ontdekking: storytelling is een discipline de je beetpakt en niet meer loslaat. Het is een beetje als het lezen van een goed boek: je wordt meegezogen in een wereld die jou voorheen nog totaal onbekend was. Dat verhalen ons als sociale groep binden is een wijsheid die zo oud is als de mensheid zelf, maar dit heeft nog altijd niet op kracht ingeboet. De voorstellingen bij Meneer Otis leiden altijd tot interessante nagesprekken op het podium of in de foyer. De verhalen doorkruisen alle lagen van de maatschappij en stappen over lands- en taalgrenzen heen.

Een voorbeeld van een voorstelling die afgelopen jaar veel indruk op me maakte was Divine Madness van Basak Layic: een gelaagde vertelling over intergenerationeel trauma, die met behulp van soundscapes en lichteffecten levendig op de planken werd gebracht. En ook This is Fucking Chaos van Annica Muller, die met haar bizarre show een inkijkje gaf in haar neurodiverse brein (een voorstelling waar ze het Amsterdams Kleinkunst Festival mee won). Maar ook kleinere vertellingen maakten indruk, zoals We all fall van Dani Cullen, een vertelling over, jawel, clowns. En natuurlijk onze eigen huiskamer op het podium: het Story Café, waar persoonlijke verhalen uit Nijmegen en omstreken samenkomen en uitgeprobeerd worden.

Na een jaar Otis heb ik de smaak te pakken en ben ik bekeerd tot deze fascinerende vertel-/theatervorm. Niet in de laatste plaats vanwege de warme en persoonlijke aanpak die bij Otis altijd voorop staat. Ik ben er voorlopig niet weg te slaan.

Mocht je ook zin krijgen om besmet te worden met storytellingvirus: verken ons najaarsaanbod en kom kijken in het nieuwe seizoen.

>> Agenda